Ég er orðin þrítug og hef komist gegnum öll þessi ár án þess að fá gat á hausinn eða hefta í fingurinn á mér. Á innan við ári hefur HG núna afrekað að fá tvö göt á hausinn og svo nú í dag að hefta í fingurinn á sér. Honum brá alveg hrikalega og reif heftið sjálfur úr (sem betur fer, ekki hefði ég gert það betur). Ég hef bara ekki heyrt hann gráta/öskra svona hrikalega. Mér skilst sem sagt að það sé vont að fá hefti í fingurinn. Paranojaða ég hringdi auðvitað í læknavaktina til að spyrja hvort e-ð væri gert í svona tilvikum (var þá með stífkrampasprautu svona í "baghovedet") en nei, bara plástur og kyssa á bágtið.

Ekki veit ég nú hver tengslin voru, en meðan á grátinum stóð og hann var ennþá að drepast vildi hann endilega horfa á Pétur Pan. Ekki gat ég neitað því á svona ögurstundu þannig að nú horfir hann á þá mynd, alltof seint á virkum degi. Þetta er auðvitað bara rugl.

Í dag er ég í fyrsta skipti alveg hitalaus. Var með örfáar kommur í gær en fannst það svo mikið stökk að ég ákvað að halda upp á það með að fara í afmæli til Sigrúnar Sólar og Marinós Mána hjá Þóreyju. Það hjálpaði nú mikið upp á andlega líðan eftir inniveruna undanfarið að hitta soldið fólk - skemmtilegt fólk. Ég var nú samt bara heima í dag því ég er ennþá með hjúp utanum höfuðið og að drepast í hálsinum. Leiðinlegt að vera með e-r slímræskingar á lesstofunni, svo ég spari verulega grafískar lýsingar.

Eftir tvær vikur verð ég að spóka mig í Damaskus. Þetta nálgast óðfluga. Ég er svona frekar ferðakvíðin (en samt beinlínis SPENNT að vita hver nú verður með mér í herbergi) að ég hlakka á þessari stundu mest til að koma heim aftur - ef ég kem heim aftur - tatatatammmm.