Þar sem þessi síða hefur ekki verið með neitt nema vesen undanfarna daga er ég flutt hingað http://frujohanna.wordpress.com

Jæja er ekki best að koma sér í gang aftur eftir sníkjublogg hér og þar undanfarnar vikur. Eða þannig. Veit ekki hversu vel tengd við verðum í næstu viku miðað við fréttir dagsins.

Við sem sagt borgum leigu fyrir nýju íbúðina frá 1. desember. Í morgun hringdi svo einn frá selskabinu og sagði að íbúðin væri nú ekki alveg tilbúin til að flytja inn. Þeir hefðu kíkt á hana í gær og séð að það þyrfti að pússa gólfin og gera hreint í eldhúsinu og baðinu. Ég var nú ekki par hrifin af fréttunum. Er búin að vera frekar reið og leið yfir þessu í dag. Þetta þýðir að við getum ekki flutt á föstudaginn heldur þurfum að bíða fram á laugardag með það. Vonandi ekki lengur því þá brjálast ég. Ekki bara það heldur hefur ekkert verið gert hreint í íbúðinni yfir höfuð þannig að við þurfum að gera það líka og svo þurfum við að mála a.m.k. tvö herbergi sem líta alls ekki vel út. Gólfið á sem sagt að verða tilbúið seint á föstudag en hreingerningarkonan kemur ekki fyrr en á-, fyrr en á- mánudaginn!!! Við sem ætluðum að nýta laugardag og sunnudag í að gera hreint hér í þessari íbúð. En í staðinn þá þarf ég að rolast í því ein í næstu viku því Valdimar er að vinna geðveikt mikið núna. Ég er búin að vera frekar dugleg  að halda í mér grátinum í dag. Það hjálpar alltaf að grenja soldið en það þýðir nú lítið að mæta með grátbólgin augun í leikskóla eða búðir. Og það sem mér finnst leiðinlegast er að við eigum eftir að þurfa að búa í pappakössum og drasli allt allt of lengi. Örugglega út janúar ef ég á að geta lesið e-ð fyrir próf. Og það sem fylgir er að við getum ekki skreytt neitt skemmtilega fyrir jólin eða keypt jólatré og notið þess. Ömurlegt! En ekkert við þessu að gera. Treysti bara á huggulegar jólaskreytingar hjá öllum sem ég/við ætlum að heimsækja um jólin;) Þetta er t.d. e-ð sem ég ætla ekki að missa af!

Ég fór í gær til kínversks læknis. Ég hélt að ég væri að fara í nálastungu en engri nál var stungið í mig. Finnst ég hafa verið soldið svikin. Þetta var allt hið undarlegasta. Mætti og svo kom að því að mér var stillt inn á stofu við borð. Svo kom læknirinn ásamt öðrum gestalækni (sem var svo lík fyrrum nágranna mínum hér fyrir ofan að ég fékk mig ekki í fyrstu atrennu til að líka við hana). Þær tóku báðar púlsinn nokkrum sinnum og skoðuðu tunguna mína. Kinkuðu svo kolli og sögðu mhm og töluðu kínversku og læknirinn skrifaði e-ð niður.
Jæja þá var nú komið að meðferðinni. Þá var ég látin setjast á koll við endann á svona legubekk með hendurnar upp á. Fór úr að ofan og e-m hitalampa var beint að  bakinu á mér. Þarna átti ég að sitja í 30-40 mínútur (mér heyrðist hún samt segja 3-4 mínútur). Ég var nú komin með frekar mikinn pirring í fæturna á að sitja þarna og hálfgerðann náladofa í hendurnar. Svo kom hún nú loksins og ég var soldið spennt að fá nálarnar í mig. Nei nei þá tekur hún upp rosalega sterka olíu og ber á bakið á mér og svo byrjar hún að nudda mig fast með slípuðu nautshorni. Bakið og hálsinn á mér lítur út eins og Valdimar hafi gengið í skrokk á mér. Þetta eru ekki venjulegir marblettir heldur er ég e-n veginn rauð en ekkert aum samt. Svo var þetta bara búið og hún sagði mér að ég ætti að fá mér e-ð heitt að drekka áður en ég færi. Það ítrekaði svo ritarinn "það er alveg helmingurinn af meðferðinni". Þetta greiddi ég svo 600 danskar krónur fyrir. Mér líður ekkert öðruvísi. Enda á ég að koma aftur næsta mánudag. Þangað mæti ég auðvitað með glöðu geði.

Síðasta helgi var skólahelgi. Síðasta kennsluhelgin. Ég fer svo í eitt próf í janúar (vonandi) og svo eru það bara verkefni svo langt sem augað eygir. Er nefnilega ekki búin að vera dugleg að læra í tvo mánuði!

Það eru faldar hliðarsíður á blogginu hans Valdimars. Þar er m.a. að finna afmælismyndir fyrir áhugasama.

Afmælið síðasta mánudag heppnaðist vel og allir átu á sig gat. Valdimar rúllaði þessu upp og mæltist til þess að við Dagbjört héldum okkur bara inni í stofu sem selskabsdömur. Það fór allt vel fram og varla mælanlegt væl þó þrettán börn væru að leik. HG fékk ógrynni af afmælisgjöfum (ein sameiginleg þó frá leikskóladeildinni), margar nýjar bækur (sem bjargar geðheilsu okkar foreldranna) og alls konar dót. Eins gott að hann fær aðeins stærra herbergi bráðum.

"..." ritskoðað. Tók út um Forbrydelsen. Næst síðasti þátturinn í kvöld. Best að ræða bara ekkert þennan þátt.

Það hefur verið 8-9 stiga hiti undanfarið og milt veður. Það liggur við að það sé heitt miðað við hvernig veðrið var um daginn.

Valdimar er búin að vinna mikið þessa helgina. Og verður að vinna mikið í desember. Hann rétt fær frí meðan við erum að flytja. Það verður því kærkomið jólafrí á Íslandi. Bara mánuður í það.

7. desember ætlum við að flytja í nýju íbúðina. Þórey og Atli eru boðin og búin en það eru ennþá laus pláss fyrir áhugasama til að hjálpa. Eins og kom fram hjá Valdimari þá er frí gisting og fæði í boði og hver vill ekki spóka sig í þriðju stærstu borg Danaveldis í desember og njóta stemmningarinnar, altså?

Nennið er í lágmarki. Smá öppdeit þó.

Erum búin að vera ein í koti síðan á þriðjudaginn. Það tekur svo enda á morgun þegar Dagbjört kemur. Það var óskaplega notalegt að hafa mömmu og pabba. Þau dekra alveg við okkur og við erum frekar lélegir gestgjafar þegar þau eru í heimsókn. Svo var líka skólahelgi hjá mér þannig að þau voru í því að passa og svoleiðis.

Við héldum pínkulítið afmæli síðasta sunnudag fyrst þau voru og buðum Þóreyju og co í mat. Næsta mánudag verður það svo leikskólinn. Það verður fróðlegt að sjá hvernig það tekst til. Þau verða hér milli 10 og 1, leika og fá e-ð gott að borða. Seinni partinn förum við svo með afmælisbarnið í Build A Bear þar sem hann fær að rasa aðeins út. Það mun eflaust stórsjá á buddunni eftir þá heimsókn.

Það hefur verið fjárfest í kuldaskóm á barnið. Fjárfest já, þeir kostuðu 650 DKK sem mér finnst ansi mikið fyrir skótau á tæplega fimm ára. Og þeir eru númer 30! Ég nota skó nr. 36-37. Ekki svo mikill munur miðað við að ég er 25 árum eldri.

Ég kíkti á síðuna hans Hlyns í gær og ég verð að segja að ég er bara ánægð með lagið hans. Fyrsta lagið lofar allavega góðu. Ég fékk gæsahúð - ekki aulahroll! Endilega kíkið á hann.

Og ekki gleyma að horfa á Klovn í kvöld kl. hálf tíu. Vorkenni ykkur sko ekkert, með texta og allt. Hefði alveg verið til í að sjá þættina textaða þegar við vorum frekar ný hérna og áttum frekar erfitt með að greina orðaskil (snilldin flæddi nú samt í gegn). Það hefur nú lagast heilmikið. Sáum það fyrir ca mánuði þegar var viðtal við Bjørn Lomborg og við skildum allt sem fram fór. Okkur hefur sem sagt e-ð farið fram. Meira segja það að tala í síma er ekki eins slæmt eins og það var - en samt það versta.

Það er gott að fólk tekur að sér svona þjóðþrifaverkefni. Mæli með að fólk setjist við sjónvarpið næsta fimmtudag og horfi á Trúð.

Meðan ég var úti var sko ekki setið auðum höndum hér heima. HG var búin að læra að hjóla þegar ég kom heim og vill helst fara allra sinna ferða á hjólinu sínu núna. Honum hefur meira að segja farið fram síðan ég kom og er farin að nota fótbremsuna soldið í stað þess að setja fæturna niður. Það tekur nú samt dágóðan tíma fyrir hann að hjóla t.d. í leikskólann, svona 20-30 mínútur, enda ná dekkin varla 12 tommu stærð. Svo er hann alveg uppgefinn greyið, sveittur og þreyttur í fótunum. En þetta vill hann. Held að við séum ekkert að kaupa stærra hjól alveg strax.

Það er komið 90% vetrarveður hérna. Vantar bara snjóinn - sem ég sakna reyndar alls ekki. En það er kalt, rok og rigning. Og laufblöð út um allt í hrúgum. Greinilega e-r niðurskurður hjá bænum þetta árið. Þeir eru að minnsta kosti ekki jafn duglegir að hreinsa þau upp núna og í fyrra.

Á miðvikudaginn koma mamma og pabbi í heimsókn í viku. Það verður notalegt að hafa þau. Vill svo skemmtilega til að það er akkurat ömmu- og afadagur í leikskólanum á föstudaginn. Ætli við höldum svo ekki svona smá upp á afmælið hans á sunnudaginn. Svo er Dagbjört líka væntanleg og svo ætlar Lisbeth að kíkja í heimsókn með krakkana daginn fyrir afmælið hans HG.

Ég kom heim um hádegi á mánudaginn eftir langt ferðalag alla nóttina.

Lengstan tíma áttum við í Damaskus þar sem við fórum í nokkrar mismunandi heimsóknir, borðuðum á yndælis veitingastöðum, (voða mikið masi eða hvað það nú heitir svona alls konar réttir) og gegnum töluvert um gamla bæinn (sem er á varðveisluskrá UNESCO) og kristna hverfið.

Það var mikil upplifun að ganga um Damaskus. Þessi borg hefur ekki mikla túristareynslu þannig að maður getur gengið um svo til óáreittur (miðað við aðra staði) og mér fannst ég mjög örugg og var ekki banginn að ganga ein um. Ég veit ekki hvort ég get sagt að Damaskus sé falleg borg. En hún er að minnsta kosti öðruvísi en aðrar borgir sem ég hef komið til. Húsin eru mis hrörleg, hvort sem það eru íbúðarhús eða í eigu stórfyrirtækja. Það er töluvert af rusli út um allt og töluvert skítugt. Það ganga þó um menn til að reyna að halda í horfinu hvað ruslið varðar. Svo er vatn ekki beinlínis í óendanlegu magni þarna. Mannlífið er alveg ótrúlegt og mér fannst gaman að sjá klæðnað fólksins í sínu "rétta" umhverfi. Karlarnir í svona kjólum og konurnar mis huldar. Gamli bærinn er næstum því einn stór bazar (Sem heitir Souq þarna, en ekki bazar). Það eru endalausar pínulitlar búðir út um allt. Og alls staðar á maður að prútta um verðið, sem ég er alveg afleit í.

Við keyrðum svo yfir til Jórdaníu. Það var ótrúlegt að koma þarna yfir og sjá hve mikill munurinn var. Ég vissi lítið sem ekkert um þessi lönd fyrir þannig að þetta kom mér á óvart. Um leið og við komum yfir landamærin var allt þrifalegra og húsin mun veglegri. Amman er eins og hver önnur vestræn borg í útliti Mér fannst hún mjög falleg en við náðum bara ekki að eyða nógu miklum tíma þar á eigin vegum til að geta séð mannlífið almennilega. Miðað við útlit borgarinnar þá kannski reiknar maður ekki endilega með að mannlífið sé eins spennandi og í Damaskus.

Það eru þrjár til fjórar heimsóknir sem eru eftirminnilegastar.

Þriðjudaginn 16. október fengum við kynningu á starfi UNHCR í Sýrlandi (sem fór fram í Det Danske Institut). Það verður að segjast eins og er að það var frekar trist að hlusta á lýsinguna á ástandinu. En maður verður kannski líka að hafa bak við eyrað að þetta eru líka starfsmenn sem þurfa að vekja samúð með málstaðnum til að trekkja að peninga í verkefnin. En vissulega er ástandið í Sýrlandi að verða erfitt því þar eru nú ein og hálf milljón íraskra flóttamanna. Sýrland er það land í Mið-Austurlöndum sem hefur tekið á móti flestum flóttamönnum þaðan og stendur landið þeim opið, ólíkt t.d. Jórdaníu. Hingað til hafa engin sérstök vandamál fylgt veru flóttamannana í landinu en þau þykjast verða var við aukna spennu dag frá degi milli Sýrlendinga og flóttamannana.
Eftir kynninguna fór ég með mínum hóp út í jaðar Damaskus þar sem UNHCR rekur skráningarmiðstöð þar sem flóttamennirnir mæta og skrá sig og eigi þar með rétt á aðstoð stofnunarinnar. Um leið fá þeir tíma í viðtal þar sem öll fjölskyldan þarf að mæta og gefa nákvæma skýrslu um ástæður flótta síns og aðstæður. Þetta viðtal fer að meðaltali fram 6 mánuðum síðar því það er langur biðlisti. Við fórum líka þangað þar sem viðtölin fara fram þar sem um 100-150 manns biðu, fullorðnir og börn. Manni leið hálf illa að rolast þarna hjá fólkinu sem er einstaklega viðkvæmt akkurat á þessum degi þegar það þarf að rifja upp allt sem það hefur gengið í gegnum.

Þriðjudaginn 16. heimsóttum við svo UNWRA sem var stofnað 1961 og einbeitir sér sérstaklega að flóttamönnum frá Palestínu. Við heimsóttum miðstöð þeirra í Damaskus þar sem einnig er rekinn eins konar verkmenntaskóli þar sem krakkarnir geta lært m.a. bifvélavirkjun, klæðskurð, lyfjatækni o.fl. Við keyrðum svo í sunnanverðan útjaðar Damaskus í búðir þar sem flóttamennirnir búa og heimsóttum þar barnaskóla þar sem börnin ganga inn til kennslustundar undir palestínska þjóðsöngnum; heilsugæslustöð og félagsmiðstöð sem fyrripart dags gegnir hlutverki leikskóla.
Þessi heimsókn var nú öll með mun jákvæðara yfirbragði en daginn áður. En - þetta eru flóttamenn frá stríðinu 1948 og nú er að alast upp 4. kynslóðin í búðunum. Þau hafa þá hugmynd að þau muni vonandi e-n tíman snúa aftur til heimalands síns. Maður væri gerður úr steini ef maður hefði ekki samúð með málstað þeirra. En mér finnst samt e-ð rangt við það að það alist upp fleiri kynslóðir sem flóttamenn í samfélagi sem tekur þrátt fyrir allt ágætlega á móti þeim og möguleiki er á að fá ríkisborgararétt. A.m.k. búa þeir við mun betri aðstæður í Sýrlandi en í Líbanon þar sem Palestínumenn njóta langt í frá sömu réttinda og heimamenn. Það er soldið eins og þessi stofnun viðhaldi þessu "flóttamannaástandi" með því að halda stanslaust áfram að starfa. Eflaust er mun meiri þörf fyirr UNWRA í Líbanon en í Sýrlandi ætti það að vera markmið að aðlaga flóttamennina að samfélaginu í stað þess að halda þeim fyrir utan með þessari sérstöku starfsemi.

Síðar sama dag heimsóttum við baráttusamtök fyrir réttindum kvenna. Í Sýrlandi er ekki bara hægt að stofna svona samtök si svona heldur þarf viðurkenningu stjórnvalda til að starfsemin teljist lögleg. Fundurinn fór fram á  lítilli skrifstofu á annari hæð í "mjög miklu bakhúsi". Starfið er unnið í sjálfboðavinnu og greitt fyrir herferðir (t.d. gegn "heiðursmorðum") með framlögum meðlima. Samtökin starfa nokkurn vegin óáreitt vegna þess að þau byrjuðu á því að afla tengsla og starfa með alþjóðlegum samtökum þannig að það gerði það erfiðara fyrir stjórnvöld að stöðva starfsemina.
Daginn eftir, fimmtudaginn 17. heimsóttum við svo "kvennasamtök" í Jórdaníu. Það eru soldið öðruvísi aðstæður þar. Þarna  er unnið í umboði ríkisstjórnarinnar að opinberum verkefnum m.a. að því að auka hlut kvenna í atvinnulífinu almennt og að jafna hlut kynjanna inni í opinberum stofnunum sem og einkafyrirtækjum. Mér fannst eiginlega áhugaverðast að sjá muninn á löndunum, hvernig samtökin í Sýrlandi berjast í bökkum hálf falin og í Jórdaníu þar sem samtök starfa í nafni hins opinbera.

Svo var það nú undarlegasta heimsóknin í félagsmiðstöð (sem er í palestínsku flóttamannahverfi) Islamic Charity Center í Amman og á spítala á þeirra vegum. Í fyrsta lagi hafði starfsfólk spítalans ekki hugmynd um að við værum að koma þar sem sú heimsókn hafði verið skyndihugdetta tengiliðarins. Starfsfólkið var alveg miður sín að hafa ekki getað undirbúið heimsóknina en reyndi nú samt að gera gott úr öllu og kynndi fyrir okkur meginmuninn á íslamiskum spítala og venjulegum. Aðalhugmyndin er að halda aðskilnaði kynjanna á deildum og að starfsfólkið, þ.e. konurnar eru huldar, mismikið. Fyrir utan húsnæðið sjálft virtust aðstæður annars vera með besta móti.
Þegar við mættum í félagsmiðstöðina tóku á móti okkur frekar æstir klappandi skátar. Inni biðu okkar svo uppdekkuð borð og fjöldi fólks. Konurnar á sér borðum og karlarnir sér. Svo tók við blönduð dagskrá stuttra fyrirlestra og atriða á milli sem börn sáu um.
Ég hef ekki farið á svo margar trúarlegar samkomur um æfina og mín kirkjusókn hefur aðallega verið bundin við skírnir fermingar og jarðarfarir. Því síður hef ég farið á samkomur hjá Kossinum eða álíka. En þarna talaði fólk af þvílíkum trúarhita og bókfestu að mér leist varla á blikuna. Auðvitað voru Danir skammaðir fyrir tekningarnar eins og var frekar fyrirséð. Útgangspunkturinn þar var að menn viti ekki hvað Múhameð þýðir fyrir Íslam. Svo var þarna amerísk "trúskiptingskona" sem var öll í klisjum um ótta, bókstafstrú og hryðjuverkamenn. Þetta bætti ekki miklu við nema hvað ég varð eiginlega bara hrædd við þau tvö. Ég er ekki svo hrifin af því að gömul bók eigi að ráða því hvernig fólk lifir. Maður á ekki að vera góður bara af því að það stendur í biblíunni/kóraninum. Svo hefur orðið örlítil þróun síðan þessar bækur voru skrifaðar sem breyta forsendunum dulítið.

Svo var ég á slóðum Indiana Jones í Petra. Algjörlega ótrúlegar rústir frá tímum Nabbatea (veit ekki hvernig það er skrifað á íslensku) frá ca 6. öld fyrir krist. Algjörlega magnað allt saman. Þarna labbaði ég upp hátt og bratt fjall til að sjá klaustrið þeirra lengst uppi í rassgati. Alveg ógeðslega erfitt. Og ég sem hef ekki einu sinni gengið upp í Drangaskarð. Alveg ótrúlega falleg gjá sem maður gengur í gegnum á leiðinni þangað.

Aldrei að vita nema ég troði myndum e-s staðar inn hjá Valdimari. En ekki strax.

Allan tíman var ég með niðurgang (sem ég er ekki alveg farin að sjá fyrir endan á). Elsku vinkona ég hugsaði til þín með þinn í tvo mánuði. ómægod. Það er ótrúlega lítið stuð í því. Ekki nóg með það heldur leið mér bölvanlega að keyra í lélegu rútunni á götum Damaskus. Þetta setur óneytanlega soldið neikvæðan blæ á ferðina í heild sinni. Ég var að minnsta kosti rosalega glöð að koma heim. Og er ennþá glöð að vera komin heim í land engrar lyktar og í mínar eigin bakteríur.

Nú styttist óðum í ferðina mína. Ég hlakka nú bara til enda einstakt tækifæri og margar spennandi heimsóknir á dagskrá. Spennandi líka að vita hvernig hópurinn verður. Hann er nefnilega töluvert öðruvísi samansettur en síðast. Núna eru svo margir kennarar sem fara frá Mið-Austurlanda rannsóknarstofnuninni í skólanum mínum. Sem mér finnst reyndar ákveðin viðurkenning á því hversu spennandi þessi ferð er.

Í gærkvöldi fórum við í dýragarðinn. Það var svona kvöldopið. Þeir sem komu með útskorið grasker með sér fengu ókeypis inn. Við fórum nú bara inn á árskortunum okkar. Skerum bara út grasker þegar rétti tíminn nálgast. Það var voða notalegt að rölta gegnum garðinn svona í myrkrinu, mestmegnist upplýst með útikertum og graskerjum. Fórum með kakó og smá sætabrauð með okkur. Undir það síðasta fórum við svo og sáum þegar Pirenafiskunum var gefið að borða.  Þrír fiskar voru settir niður til þeirra og þeir tættu þá í sig á engri stundu. Mér fannst þeir reyndar að þeir hefðu alveg mátt fá aðeins meira greyin. Meðan við biðum eftir þessu var HG alveg að líða út af í fanginu á pabba sínum. Mjög þreyttur. Hann var hins vegar ekkert þreyttur þegar við fórum gegnum búðina á leiðinni út. Svo sofnaði hann bara á leiðinni heim í vagninum.

Ég dormaði svo yfir sjónvarpinu í svona tvo þrjá tíma. Undarlegt að fara ekki bara inn í rúm. Ég nefnilega lagði mig ekki um hádegið eins og mig langaði svo ótrúlega mikið til heldur fór ég í plokkun hjá Þóreyju og vax í fyrsta skiptið. Ég er reyndar almennt frekar óloðin á fótunum en núna alveg hárlaus og fín. Spurning um að rifja upp/æfa taktana með að plokka með spotta svona í tilefni Mið-Austurlandaferðar.

Fór í dag í ofursnögga bæjarferð að redda því síðasta. Það er nefnilega "hensigtsmæssigt" að taka með sér sítt pils og boli með frekar síðum ermum í þessa ferð. Mér finnst reyndar galli á dagskránni sem við höfum fengið að það sé ekki dresscode með hverri heimsókn. Vona að við fáum samt að vita e-ð fyrir heimsóknirnar. Ég er nefnilega alveg til í að vera í gallabuxum ef það má. Hef ekki verið mikið fyrir það að ganga í síðum pilsum upp á síðkastið.

Meðan ég skrapp í bæinn fóru þeir feðgar í hjólatúr. Eða réttara sagt HG að æfa sig að hjóla. Hann er víst orðinn voða duglegur og hjólar svona 20-30 metra sjálfur. Verst hvað við förum strjált út að prófa.

Á sama tíma á morgun verð ég búin að hitta hópinn á leið að tékka inn. Ég hlakka reyndar ekki til að hanga á Kastrup fyrir flug. Eftir síðasta eitt og hálft árið er það skyndilega orðið ekki svo gaman að hanga á flugvöllum. En ég mun væntanlega stytta mér stundir við að fara í uppáhaldsbúðina mína. Þið munið væntanlega ekki taka eftir að ég hafi farið neitt þar sem blogghéið verður jafnlangt og undanfarið.

Eins og vanalega er ekki mikið að frétta af þessum vígstöðvum. Valdimar er svo duglegur að ég nenni þessu varla. Þeir feðgar fóru í klippingu í dag til Tyrkjans í gamla bænum. Þeir eru voða fínir. Valdimar fékk e-ð nudd sem honum þótti e-ð of mikið af því góða en hann ætlar samt aftur því þetta er svo flinkur rakari. HG fékk svona mini hanakambsklippingu. Hann er alltaf svo glaður og montin þegar hann kemur úr klippingunni með greiðslu og allt. Svo mættu þeir heim með blómvönd handa mér og allt. Ægilega fínn. Langt síðan ég hef fengið blóm svona óforvarendis. En það er nú alltaf jafn yndislegt.

Við fórum í bíó í gær á Ratatouille. Mér fannst hún ferlega skemmtileg. HG fannst hún stundum leiðinleg og stundum skemmtileg. Þetta leiðinlega grunar mig að hafi verið þau örfáu "sorglegu" atriði í myndinni. Hann er ekkert fyrir e-a erfiðleika og leiðindi. Hann getur t.d. ekki horft á Litlu lirfuna ljótu því það er bara allt of sorgleg mynd. Hann er bara alveg með kökkinn í hálsinum þegar mínúta er liðin af þeirri mynd.

HG fór í sína fyrstu vinaheimsókn í síðustu viku og gekk það bara mjög vel. Ég var eiginlega sjálf allt of stressuð og bjóst við að hann myndi ekki höndla þetta þannig að ég kom eiginlega of snemma að sækja hann.

Forbrydelsen er alveg að gera mig brjálaða núna. Ég lifi mig svo inn í þetta að ég er bara miður mín yfir stöðu rannsóknarinnar eftir þáttinn í gær.

Nýi norski nágranninn var frekar pirrandi um helgina. Við skrifuðum heljarinnar kvörtunarbréf í gær. Svo kíki ég í okkar póstkassa í morgun og þar liggur þetta litla afsökunarbréf frá nágrannanum fullt yðrunar og loforðum um bætta hegðun. Maður auðvitað steinliggur fyrir svona löguðu. Vona bara að hann sé þá "på plads" bara núna. Leyfi mér að láta mig dreyma um góða nýja granna í stað óþolandi Grænlendingana sem eru fluttir. Það getur varla orðið verra.

Ég er orðin þrítug og hef komist gegnum öll þessi ár án þess að fá gat á hausinn eða hefta í fingurinn á mér. Á innan við ári hefur HG núna afrekað að fá tvö göt á hausinn og svo nú í dag að hefta í fingurinn á sér. Honum brá alveg hrikalega og reif heftið sjálfur úr (sem betur fer, ekki hefði ég gert það betur). Ég hef bara ekki heyrt hann gráta/öskra svona hrikalega. Mér skilst sem sagt að það sé vont að fá hefti í fingurinn. Paranojaða ég hringdi auðvitað í læknavaktina til að spyrja hvort e-ð væri gert í svona tilvikum (var þá með stífkrampasprautu svona í "baghovedet") en nei, bara plástur og kyssa á bágtið.

Ekki veit ég nú hver tengslin voru, en meðan á grátinum stóð og hann var ennþá að drepast vildi hann endilega horfa á Pétur Pan. Ekki gat ég neitað því á svona ögurstundu þannig að nú horfir hann á þá mynd, alltof seint á virkum degi. Þetta er auðvitað bara rugl.

Í dag er ég í fyrsta skipti alveg hitalaus. Var með örfáar kommur í gær en fannst það svo mikið stökk að ég ákvað að halda upp á það með að fara í afmæli til Sigrúnar Sólar og Marinós Mána hjá Þóreyju. Það hjálpaði nú mikið upp á andlega líðan eftir inniveruna undanfarið að hitta soldið fólk - skemmtilegt fólk. Ég var nú samt bara heima í dag því ég er ennþá með hjúp utanum höfuðið og að drepast í hálsinum. Leiðinlegt að vera með e-r slímræskingar á lesstofunni, svo ég spari verulega grafískar lýsingar.

Eftir tvær vikur verð ég að spóka mig í Damaskus. Þetta nálgast óðfluga. Ég er svona frekar ferðakvíðin (en samt beinlínis SPENNT að vita hver nú verður með mér í herbergi) að ég hlakka á þessari stundu mest til að koma heim aftur - ef ég kem heim aftur - tatatatammmm.

eru auðvitað Steinunn og Stefán. Innilega til hamingju með daginn!!! Ég vildi svooo óska að ég hefði getað verið með. Núna stendur væntanlega hin fínasta veisla yfir í Elliðaárdalnum þar sem allir skemmta sér glimrandi vel. Treysti svo á góðar frásagnir og myndir helst sem fyrst og svo frá fyrstu hendi um jólin.

Mér hins vegar hundleiðist hér heima. Hitinn er nú e-ð að lækka en samt ekki nóg og mér er drulluillt í hálsinum (ytra sem innra) plús allskyns viðbót. Ég sé á netinu að það hefa verið sérstaklega áhugaverðir fyrirlestrar og umræður í dag í skólanum. En ég fæ allavega lánaðar glósur hjá aðalglósukonunni svo ég fæ væntanega veður af flestu sem farið hefur fram. Frekar ömurlegt að þurfa að sleppa heilli svona helgi.

Nú er Valdimar farin í partý og við mæðgin heima. Mjög rólegt. Hann fær að horfa á litlu hafmeyjuna og svo er það bara í háttinn.

Annars er mjög einföld heimsmynd hjá svona gutta: "HC Andersen stjórnar sögunum og Mikki Mús stjórnar Disneyinu".